بيست و نهمين دورهی بازیهای المپيك هم به پايان رسيد و كاروان 55-نفره كشور ما در اين دوره، فقط با يك مدال طلا از تكواندوی مردان و يك مدال برنز از كشتی آزاد مردان دست يافت. با نگاه به كارنامهی حضور ايران در ادوار بازیهای المپيك، حضور ايران در المپيك 2008 پكن، پس از حضور ناكام كاروان 88-نفره در المپيك مونرآل 1976، ضعيفترين حضور ايران در ادوار گذشته بوده است – اگر چه معيار درست برای ارزيابی عملكرد در المپيك، فقط كميت مدال نيست ولی آنچه در كارنامه ثبت میشود، حضور و تعداد مدالهاست.
كارنامهی حضور ايران در ادوار المپيك (پس از جنگ جهانی دوم) به شرح زير است:
طلا | نقره | برنز | مجموع | المپیک | شهر |
0 | 0 | 1 | 1 | ۱۹۴۸ | لندن |
0 | 3 | 4 | 7 | ۱۹۵۲ | هلسینکی |
2 | 2 | 1 | 5 | ۱۹۵۶ | ملبورن |
0 | 1 | 3 | 4 | ۱۹۶۰ | رم |
0 | 0 | 2 | 2 | ۱۹۶۴ | توکیو |
2 | 1 | 2 | 5 | ۱۹۶۸ | مکزیکوسیتی |
0 | 2 | 1 | 3 | ۱۹۷۲ | مونیخ |
0 | 1 | 1 | 2 | ۱۹۷۶ | مونرآل |
تـحـريــم شــد | ۱۹۸۰ | مسکو | |||
تـحـريــم شــد | ۱۹۸۴ | لسآنجلس | |||
0 | 1 | 0 | 1 | ۱۹۸۸ | سئول |
0 | 1 | 2 | 3 | ۱۹۹۲ | بارسلون |
1 | 1 | 1 | 3 | ۱۹۹۶ | آتلانتا |
3 | 0 | 1 | 4 | ۲۰۰۰ | سیدنی |
2 | 2 | 2 | 6 | ۲۰۰۴ | آتن |
1 | 0 | 1 | 2 | 2008 | پكن |
11 | 15 | 22 | 48 | مجموع | |
ورزش | طلا | نقره | برنز |
كشتی | 5 | 12 | 14 |
وزنهبرداری | 4 | 3 | 6 |
تكواندو | 2 | 0 | 2 |
مجموع | 11 | 15 | 22 |
يعنی ايران با مجموع كل مدالهای المپيك، در جدول ردهبندی مدالهای المپيك 2008 پكن، ششم میشد!
از نتايج حضور ايران در بازیهای المپيك میتوان دريافت كه پس از حضور دوباره ايران – از 1988 سئول* - در بازیهای المپيك، يك روند صعودی در شمار ورزشكاران كاروان و همچنين مدالهای بهدست آورده وجود داشته است، تا المپيك 2008 پكن كه افت كرد. ولی آيا ورزش حرفهای ما در حال رشد بوده و ناكارآمدی در مديريت موجب ناكامی اخير شده يا اين كه ورزش ما فقط به لطف درخشش اندك ستارگان گذرای آسمان ورزش ايران، گاهی كورسويی دارد؟
با نگاهی به پيشينه كشور در رقابتهای حرفهای و ورزشكاران مدالآور، میتوان دريافت كه نخست بيشتر افتخارات ما در سطح جهانی، در ورزشهای انفرادی كشتی و وزنهبرداری –و به تازگی تكواندو- بوده است، دوم اين كه اين پيروزیها توسط چند ورزشكار مشخص رقم خورده است؛ در مجموع 19 مدال از 48 مدال ايران توسط هادی ساعی، حسين رضازاده، غلامرضا تختی، محمود نامجو، محمد نصيری، برداران خادم و عسكری محمديان بهدست آمده است.
با توجه به آمار، كشور ايالات متحده پرافتخارترين تيم در ادوار المپيك بوده است، آيا پيروزیهای اين كشور منوط به وجود ستارگان پرنوری در آسمان ورزش اين كشور بوده است يا مديريت شايسته در سطح ورزش اين كشور توانسته موجب پيشرفت و پيروزی در ورزش حرفهای اين كشور گردد؟
به يقين اين دو عامل نمیتواند ناوابسته از هم باشند، يك مديريت بلند مدت در ورزش میتواند با سياستگذاری و فرهنگسازی برای ايجاد گرايش و علاقه در كودكان و عامه مردم به يك ورزش به عنوان يك نياز، احداث ورزشگاهها و سالنها برای آن ورزش، حمايت مالی از ورزشكاران و باشگاهها و ... بستر و عرصهی بزرگی را برای ظهور و بالندگی استعدادهای پنهان در سطح ورزش حرفهای فراهم میآورد. سپس برای بهبود سطح كيفی ورزش حرفهای، اقدام بهكارگيری مربيان و كارشناسان در هر ورزش و همچنين بهرهگيری از فناوریهای نوين در ورزش حرفهای مینمايد. برای اين كه اين فرآيند پاسخ مطلوب داشته باشد، چندين سال سرمايهگذاری مداوم نياز دارد.
بهطوركلی، میتوان عملكرد يك مديريت كلان را از چند جنبه مورد توجه و تحليل قرار داد:
الف) سياستگذاریها، ب) سرمايهگذاریهای مالی، ج) راهكارهای اجتماعی و فرهنگی و د) بهرهگيری فنی و تخصصی
بهطور مثال، در كشور ما میتوان با در نظر گرفتن بستر فرهنگی و بنيه فنی در ورزشهای رزمی، كشتی، وزنهبرداری، فوتبال و ... میتوان به طور مستقيم با احداث ورزشگاههای استاندارد مختلف نسبت به جذب استعدادهای بالفعل يا پرورش استعدادهای بالقوه اقدام كرد يا با توجه به گرايش اسلامی كشور، برای گسترش ورزشهای شنا، تيراندازی و اسبسواری اقدام به ساخت ورزشگاه نمود و همچنين برای ايجاد گرايش مردم به يك ورزش به عنوان يك نياز زندگی رسانههای را هدايت كرد.
در هر حال آنچه به نظر میرسد اين كه «فرهنگ انتظار» در چشمداشت برای ظهور ستارگان درخشان در ورزش هم نمود پيدا كرده است و ورزش كشور منتظر است تا با دعوت و گردهمآوردن اين ستارگان كمياب به تيم ملی و يك مديريت هيأتی چند ساله، بخت كشور را در اين قمار بدون باخت بيازمايد.
مردم ما همواره از مدالآوری ورزشكاران بسيار خشنود شدهاند و همه لطف و مهربانیشان را نثار برندگان و پيروزان كردهاند و حتی بسياری از مديران و دولتمردان خود را سهيم و شريك در پيروزی میدانند و چه بسا از چسباندن اين پيروزی به يك حزب يا تفكر سياسی، از آن بهرههای بيشتری ببرند. حال اگر همان قهرمان شكست بخورد، نه فقط مردم ما برخورد ناخوشايندی با وی دارند، بلكه در سطح مديريت هم برای اين شكست پدری نيست!
...
متولی ورزش كشور ما، به تازگی تمام توجه معنوی و مادی خود را در ورزش فوتبال، ليگ برتر و دو تيم پرهواخواه پايتخت مصروف كرده است. ورزشی كه نه فقط مورد توجه و پيگيری عامه مردم است، بلكه بازخوردهای مردم نسبت به آن ابعاد گستردهتری دارد. سالهاست بسياری از استانهای كشور، در ليگ برتر فوتبال كشور تيم ندارند، چرا به جای اين كه به بالندگی و بهبود سطح كيفيت فوتبال در شهرستانها پرداخته شود، تيمهای ليگ برتری برجسته به شهرستانها صادر میشوند؟ ايشان به دنبال توليد ورزش حرفهای هستند يا مصرف ورزش حرفهای؟ اگر به راستی هدف اكرام دوستداران فوتبال است، چرا به وضعيت ناهنجار آبريزگاهها و بوفههای بزرگترين ورزشگاه منطقه رسيدگی نمیشود؟
خنك بنوشيد!
...
در پايان، اذعان میكنم كه من هم از مدال طلای هادی ساعی بسی خرسند شدم و مبارك خودش باد! تا كی ما و مديريت ورزش ما، بايد «منتظر» حماسه يك «ستاره خودساخته و باهوش» باشيم!؟
خدا كناد كه مدال بياوریم...
پینوشت: آنچه از گفتگوی مسئولان و مربيان كشتی بر آمد، بيانگر افتادن چيزی شبيه بختك در تيم ملی كشتی بوده است و هيچ ضعف كيفی در مديريت فنی و آمادگی كشتیگيران نبوده است. يكی از مسئولان اذعان داشتند كه پدرخواندهی ورزش ايران ايشان را مورد تفقد قرار داده گفته بودند: «آقای فلانی! ورزش كشتی، ورزش اول كشور و نيازمند توجه بيشتری است... شما بياييد همان كاری كه در واليبال كرديد در كشتی هم بكنيد!» اين يعنی چه؟
* يكی از بهترين پوششهای تلويزيونی رسانهملی(!) از المپيك در المپيك 1988 سئول بود، اگر چه امكانات كمی و فقط دو شبكه در اختيار داشت!
منابع و مراجع:
________________________________
[1] چندين عكس از پيشينهی حضور ايران در المپيك
[2] مدالآوران ايران در المپيك – sport.ir
[4] جدول ردهبندی نهايی [مدالهای] كشورها در المپيك 2008 پكن
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر